នេះមិនមែនជាគំនិតបុគ្គលឯកោនោះទេ។ នៅពីក្រោយហត្ថលេខារបស់លោកវេជ្ជបណ្ឌិត ត្រឹន ហ៊ូវ ងៀប និងបញ្ញវន្តភាគខាងត្បូងចំនួន ៥៧ នាក់ គឺជាបំណងប្រាថ្នារួមរបស់មនុស្សរាប់លាននាក់នៅសៃហ្គន - យ៉ាឌិញ និងតំបន់ភាគខាងត្បូង ក្នុងបរិបទប្រទេសជាតិកំពុងបែកបាក់ និងសង្គ្រាមដ៏អូសបន្លាយ។ ញត្តិនេះបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថា៖ “យើងស្នើសុំឱ្យរដ្ឋសភា និងរដ្ឋាភិបាលមជ្ឈិម ផ្លាស់ប្តូរឈ្មោះសៃហ្គនទៅជាទីក្រុងហូជីមិញវិញជាបន្ទាន់ ដើម្បីជានិមិត្តរូបឲ្យការតស៊ូ ការលះបង់ និងការវិលត្រឡប់មកមាតុភូមិវិញយ៉ាងដាច់ខាតរបស់ប្រជាជននៅតំបន់ភាគខាងត្បូង”។
ដោយចែករំលែកអំពីញត្តិនេះ សាស្ត្រាចារ្យរង បណ្ឌិត ហា មិញ ហ៊ុង អនុប្រធានសមាគមវិទ្យាសាស្ត្រប្រវត្តិសាស្ត្រទីក្រុងហូជីមិញ បាននិយាយថា៖ “មេធាវី អ្នកសារព័ត៌មាន លោក ហ័យ កួក វៀត និងលោក តូន ឌឹក ថាំង… អ្នកដែលមានវត្តមាននៅទីក្រុងហាណូយនៅពេលនោះ សុទ្ធតែបានចុះហត្ថលេខាលើញត្តិរួមគ្នា។ សំណើនោះគឺជាសំណើមួយក្នុងចំណោមសំណើដំបូង។ សំណើនោះបានមកពីមនុស្សដែលយល់ពីភាគខាងត្បូងវៀតណាម ស្គាល់អំពីភាគខាងត្បូងវៀតណាម និងបានចូលរួមក្នុងការប្រយុទ្ធអស់រយៈពេលមួយឆ្នាំ (១៩៤៥-១៩៤៦៥) នៅភាគខាងត្បូងវៀតណាមក្នុងអំឡុងពេលនោះ”។
រយៈពេល ៣០ឆ្នាំ បន្ទាប់ពីសំណើប្រវត្តិសាស្ត្រនៅឆ្នាំ ១៩៤៦ នាថ្ងៃទី ៣០ ខែមេសា ឆ្នាំ ១៩៧៥ ភាគខាងត្បូងវៀតណាមត្រូវបានរំដោះទាំងស្រុង ហើយប្រទេសត្រូវបានបង្រួបបង្រួមឡើងវិញ។ នៅថ្ងៃទី ២ ខែកក្កដា ឆ្នាំ ១៩៧៦ រដ្ឋសភានីតិកាលទី ៧ បានអនុម័តជាផ្លូវការនូវសេចក្តីសម្រេចចិត្តមួយដែលដាក់ឈ្មោះទីក្រុងសៃហ្គន - យ៉ាឌិញ ទៅជាទីក្រុងហូជីមិញ។ នោះគឺជាពេលវេលាប្រវត្តិសាស្ត្រដ៏ពិសិដ្ឋមួយ ដែលសម្គាល់ការបង្រួបបង្រួមប្រទេសជាតិទាំងស្រុងទាំងផ្នែកភូមិសាស្ត្រ នយោបាយ និងស្មារតី។ សេចក្តីប្រាថ្នានោះបានចាប់ផ្តើមពី ៣០ ឆ្នាំមុនមក។
កន្លះសតវត្សរ៍មកហើយ ចាប់តាំងពីបំពាក់ដោយឈ្មោះលោកប្រធានហូជីមិញ ទីក្រុង បានអះអាងជាបន្តបន្ទាប់នូវតួនាទីនាំមុខគេ និងជាអ្នកត្រួសត្រាយផ្លូវរបស់ខ្លួននៅក្នុងវិស័យជាច្រើន។ ដោយចូលដល់យុគសម័យថ្មីនៃការអភិវឌ្ឍ ទីក្រុងហូជីមិញនៅតែបន្តអនុវត្តបេសកកម្មត្រួសត្រាយផ្លូវ មិនត្រឹមតែជាក្បាល់ម៉ាស៊ីនសេដ្ឋកិច្ចរបស់ប្រទេសប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏ជានិមិត្តរូបនៃសេចក្តីប្រាថ្នាដ៏រឹងមាំរបស់ប្រទេសវៀតណាមសម្រាប់វឌ្ឍនភាពនៅក្នុងយុគសម័យថ្មីផងដែរ៕
