កន្លែងប្រមូលសំរាម ដែលមានប្រវែងប្រហែល ៥០០ ម៉ែត្រ នៅក្បែរទន្លេក្រហម ជើងស្ពានឡុងបៀន ក្នុងទីក្រុងហាណូយ ជាកន្លែងដែលគ្មាននរណាម្នាក់ចង់មកដល់នោះទេ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះបានក្លាយជាលំហវប្បធម៌ និងការច្នៃប្រឌិតដ៏វិសេសវិសាល ដែលទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍របស់មនុស្សជាច្រើន។
នៅលើផ្ទៃជញ្ជាំងលាបពណ៌តាមពេលវេលា ដែលត្រូវបានសាងសង់ឡើងដើម្បីបែងចែករវាងតំបន់លំនៅឋានរបស់ប្រជាជន និងច្រករបៀងតាមដងទន្លេក្រហម ស្នាដៃសិល្បៈចំនួន ១៦ ដែលត្រូវបានសិល្បករទាំងក្នុងស្រុក និងអន្តរជាតិចំនួន ១៦ រូប បង្កើតឡើងពីសម្ភារខុសៗគ្នាជាច្រើន បានពាក់អាវថ្មីសម្រាប់ខ្សែផ្លូវនេះ។
សិល្បករ វឿង វ៉ាន់ថាវ (Vuong Van Thao) ជាមួយនឹងស្នាដៃ «ប្រវត្តិសាស្ត្របាក់បែក» (Lịch sử vỡ) បានរៀបចំចានគ្រឿងភាជន៍ចំនួន ៣៦ ដែលមានអង្កត់ផ្ចិត ៣០ សង់ទីម៉ែត្រ ឆ្លុះបញ្ចាំងពីរឿងរ៉ាវអំពីភូមិគ្រឿងភាជន៍បាតត្រាង (Bat Trang)។ ចំណែកឯអ្នកស្រាវជ្រាវវិចិត្រសិល្បៈ និងជាសិល្បករទស្សនសិល្បៈ លោក ត្រឹន ហូវអៀនធេ (Tran Hau Yen The) ជាមួយនឹងស្នាដៃ «ជញ្ជាំងកិត្តិយស» (Bức tường danh vọng) បានរំលឹកឡើងវិញអំពីទ្វារនៃផ្ទះសម្បែងដែលបានបាត់បង់ទៅ នៅក្នុងដំណើរការអភិវឌ្ឍន៍ទីក្រុង។ អ្នកស្រាវជ្រាវវិចិត្រសិល្បៈ និងជាសិល្បករទស្សនសិល្បៈ លោក ត្រឹន ហូវអៀនធេ បានចែករំលែកថា៖ «នេះគឺជាគម្រោងមួយដែលសិល្បករបានរួមដំណើរជាមួយអាជ្ញាធរ និងប្រជាជន ដើម្បីផ្លាស់ប្ដូរតំបន់មួយដែលកាលពីមុនមានភាពងងឹត និងមិនស្អាតបាត។ សិល្បករបានមើលឃើញថា នេះជាតំបន់ដែលស្ថិតនៅកណ្តាលទីក្រុង ប៉ុន្តែត្រូវបានបំភ្លេចចោល។ គម្រោងនេះមិនត្រូវបានអនុវត្តតាមទម្លាប់ធម្មតានោះទេ ដែលស្នាដៃសិល្បៈត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅលើផ្ទៃជញ្ជាំងដ៏ស្អាតបាតមួយ។ នៅទីនេះ យើងខ្ញុំធ្វើផ្ទុយទៅវិញ។ បន្ទាប់ពីស្នាដៃសិល្បៈបានបង្ហាញខ្លួននៅតំបន់ភុកតឹន (Phuc Tan) មក បរិយាកាសនៅទីនោះបានប្រែជាស្អាតជាងមុន ហើយសហគមន៍ក៏មានស្មារតីកាន់តែខ្ពស់ក្នុងការបោសសម្អាតតំបន់ជុំវិញផងដែរ»។
គម្រោងសិល្បៈសាធារណៈភុកតឹន (Phuc Tan) បាននិទានរឿងអំពីវប្បធម៌ និងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃតំបន់ភុកតឹន អំពីទន្លេក្រហម និងអំពីទីក្រុងហាណូយ។ ជាពិសេស ស្នាដៃសិល្បៈជាច្រើនត្រូវបានរចនាឡើងពីសម្ភារកែច្នៃឡើងវិញដូចជា គម្របដប សំបកកង់ ធុង និងទ្រុងមាន់ ដែលស្និទ្ធស្នាលជាមួយបរិស្ថានផង និងបង្កើតចំណុចខុសប្លែកផង។
ដោយប្រើប្រាស់ដែកអេតចាយ និងដែកអ៊ីណុក សិល្បករ លោក ង្វៀន ថេ សឺន (Nguyen The Son) បាននាំមកនូវស្នាដៃសិល្បៈដំឡើង ដែលបង្ហាញពីរូបភាពរបស់អ្នកលក់ដូរចល័ត និងពលករនៅឯកំពង់ទឹកទន្លេក្រហម។ លោក ង្វៀន ថេ សឺន បានឱ្យដឹងថា៖ «គម្រោងនេះក៏ធ្វើឱ្យសហគមន៍ក្នុងតំបន់មានមោទនភាព ដោយលើកទឹកចិត្តពួកគេយកចិត្តទុកដាក់ថែទាំបរិយាកាសរស់នៅឱ្យកាន់តែប្រសើរឡើង និងមានស្មារតីអនាម័យបរិស្ថានកាន់តែខ្ពស់។ គម្រោងនេះក៏បានរួមចំណែកដល់ការផ្លាស់ប្ដូរទស្សនីយភាពនៃតំបន់លំនៅឋានផងដែរ។ ពន្លឺពីអំពូលភ្លើងក្នុងស្នាដៃសិល្បៈ ក៏បានធ្វើឱ្យតំបន់នោះភ្លឺឡើងផងដែរ»។
ជារៀងរាល់ថ្ងៃនៅពេលរសៀល ឬនៅចុងសប្តាហ៍ មានប្រជាជនយ៉ាងច្រើនកុះករមកលេងកម្សាន្តនៅដងផ្លូវសិល្បៈសហគមន៍ភុកតឹន (Phuc Tan)។ គម្រោងនេះបានក្លាយជាផ្នែកមួយដ៏សុខដុមរមនាជាមួយនឹងជីវភាពរស់នៅរបស់ប្រជាជននៅទីនេះ។ ចំណែកឯភ្ញៀវទេសចរវិញ ពួកគេមកទីនេះដើម្បីគយគន់ស្នាដៃសិល្បៈដែលកំពុង «រស់» នៅក្នុងសហគមន៍ ជំនួសឱ្យការដាក់ស៊ុមតាំងបង្ហាញនៅក្នុងសារមន្ទីរ។ លោក ង្វៀន ថេ សឺន បានបន្ថែមថា៖ «គម្រោងសិល្បៈសាធារណៈភុកតឹន បានភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងជាមួយសហគមន៍ក្នុងតំបន់ និងបានទាក់ទាញអ្នកដែលចូលចិត្តការរុករក។ គម្រោងនេះបានក្លាយជាប្រភពបំផុសគំនិតសម្រាប់ក្រុមសិល្បករដទៃទៀត អភិវឌ្ឍគម្រោងសិល្បៈដែលផ្សារភ្ជាប់នឹងសហគមន៍»។
គម្រោងសិល្បៈសាធារណៈភុកតឹន (Phuc Tan) មិនត្រឹមតែនាំមកនូវបរិយាកាសបៃតង និងស្អាតស្អំសម្រាប់សហគមន៍ប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងតំណាងឱ្យសាមគ្គីភាព និងភាពច្នៃប្រឌិតទៀតផង។ នេះជាសក្ខីភាពដែលបង្ហាញថា ជាមួយនឹងកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងរួមគ្នារបស់សហគមន៍ អព្ភូតហេតុអាចក្លាយជាការពិត។
កាលពី ២ ឆ្នាំមុន គម្រោងសិល្បៈសាធារណៈភុកតឹន (Phuc Tan) ត្រូវបានគេស្គាល់កាន់តែទូលំទូលាយ បន្ទាប់ពីគម្រោងសិល្បៈសាធារណៈនៅលើស្ពានថ្មើរជើង ត្រឹន ញ៉ឹត យ្វឹត (Tran Nhat Duat) ត្រូវបានសម្ពោធ ដោយតភ្ជាប់តំបន់វិថីបុរាណរបស់ទីក្រុងហាណូយ និងតំបន់ភុកតឹន (Phuc Tan) នៅខាងក្រៅទំនប់ទន្លេក្រហម។ កន្លែងនេះរួមចំណែកដល់ការកែលម្អរូបរាងទីក្រុង ជួយអ្នកទេសចរ និងប្រជាជនហាណូយអាចស្វែងរកបេតិកភណ្ឌវប្បធម៌ និងសិល្បៈនៅក្នុងទីក្រុងផងដែរ៕
