អ្នកស្រី ហូ ធី ធុយហាំង (Hồ Thị Thuý Hằng) គឺជាមនុស្សម្នាក់យ៉ាងដូច្នេះ។ នាងបាននាំយកផលិតផលដែលធ្វើពីដើមឈូក ទៅកាន់វេទិកាឌីជីថល ដោយបើកចេញទិសដៅថ្មីសម្រាប់ដំណាំនេះ ហើយបង្កើតការងារបន្ថែមទៀតសម្រាប់ពលករជាច្រើននៅទីក្រុង កឹនធើ។
ក្រុមគ្រួសាររបស់អ្នកស្រី ហូ ធី ធុយហាំង អាយុ ២៥ ឆ្នាំ រស់នៅឃុំ ហូដាក់គៀន (Hồ Đắc Kiện) ទីក្រុងកឹនធើ មានប្រពៃណីដាំដំណាំផ្កាឈូកអស់រយៈពេលជាង ១៥ ឆ្នាំមកហើយ។ ពីមុន បន្ទាប់ពីប្រមូលផលរួចរាល់ មើមឈូកភាគច្រើនត្រូវបានលក់ទៅឱ្យទីផ្សារលក់ដុំនៅក្នុងខេត្តភាគខាងត្បូង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ទីផ្សារពេលខ្លះមិនស្ថិតស្ថេរឡើយ។ ហេតុដូច្នេះ អ្នកស្រី ហាំង បានសម្រេចចិត្តលក់មើមឈូកនៅលើបណ្ដាញទំនាក់ទំនងសង្គម និងផ្សារពាណិជ្ជកម្មអេឡិចត្រូនិក។ ការផ្លាស់ប្តូរផ្នត់គំនិតអាជីវកម្មនេះ បានជួយគ្រួសាររបស់នាងមិនត្រឹមតែជំនះលើការលំបាកប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងបង្កើតទីផ្សារបន្ថែមសម្រាប់ដើមឈូកនៃស្រុកកំណើតទៀតផង។
«ពីមុនខ្ញុំលក់នៅលើហ្វេសប៊ុក បន្ទាប់មកខ្ញុំលក់នៅលើផ្សារពាណិជ្ជកម្មអេឡិចត្រូនិក ហើយឃើញថាវាមានប្រសិទ្ធភាព។ ដូច្នេះ ចាប់ពីពេលនោះមក ខ្ញុំបានចាប់ផ្តើមលក់មើមឈូកនៅលើផ្សារពាណិជ្ជកម្មអេឡិចត្រូនិក។ នៅពេលនោះ ខ្ញុំក៏បានទៅសិក្សាជំនាញទីផ្សារឌីជីថលនៅទីក្រុងហូជីមិញផងដែរ»។
បច្ចុប្បន្ន មិនត្រឹមតែប្រមូលផលពីផ្ទៃដីដំណាំរបស់ក្រុមគ្រួសារប៉ុណ្ណោះទេ គ្រួសាររបស់អ្នកស្រី ហាំង ថែមទាំងសហការដើម្បីប្រមូលទិញមើមឈូក របស់ប្រជាជននៅក្នុងតំបន់ និងពង្រីកប្រភពផ្គត់ផ្គង់ពីទីកន្លែងជាច្រើនទៀតផង។ អាស្រ័យដោយការរួមបញ្ចូលការលក់បែបប្រពៃណីជាមួយពាណិជ្ជកម្មអេឡិចត្រូនិក អាជីវកម្មរបស់នាងលក់មើមឈូកជាមធ្យមប្រហែល ១,៥ តោនក្នុងមួយថ្ងៃ ហើយអាចឈានដល់ ២ តោនក្នុងអំឡុងពេលកំពូល។
“ប្រសិនបើបង្ហោះនៅលើវេទិកាឌីជីថល មនុស្សរាល់គ្នាអាចចូលមើលកាន់តែងាយស្រួលជាង។ មើមឈូកនៅលើទីផ្សារជាធម្មតាមានតម្លៃថ្លៃបន្តិច ប៉ុន្តែដោយសារយើងលក់ដោយផ្ទាល់ពីចម្ការ តម្លៃសមរម្យជាង”។
មិនត្រឹមតែនាំមកនូវប្រសិទ្ធភាពសេដ្ឋកិច្ចប៉ុណ្ណោះទេ គំរូនេះក៏បង្កើតការងារជាប្រចាំសម្រាប់ពលករជាច្រើននៅមូលដ្ឋានផងដែរ។ រដូវប្រមូលផលនីមួយៗ មូលដ្ឋានរបស់អ្នកស្រី ហាំង ត្រូវការពលករប្រុសចំនួន ១៥ ទៅ ២០ នាក់ ដើម្បីជីកយកមើមឈូក។ នៅក្នុងតំបន់កែច្នៃបឋម ភាគច្រើនជានារីវ័យកណ្តាល និងវ័យចំណាស់ ដែលទទួលបន្ទុកការងារលាងសម្អាត តម្រៀប និងវេចខ្ចប់ផលិតផល។ អ្នកស្រី ង្វៀន ធី គីមមើ (Nguyễn Thị Kim Mơ) ដែលជាពលករម្នាក់របស់គ្រួសារអ្នកស្រី ហាំង បាននិយាយថា៖
“ខ្ញុំចូលធ្វើការនៅទីនេះបានពីរខែហើយ។ ការងារនៅទីនេះងាយធ្វើ ខ្ញុំគ្រាន់តែដាក់មើមឈូកចូល ហើយវេចខ្ចប់ប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំសង្កេតឃើញថា ការងារក៏ល្អ ហើយនៅជិតផ្ទះទៀត។ អ្នកស្រី ហាំង ក៏បង្កើតលក្ខខណ្ឌសម្រាប់អ្នកដែលរស់នៅជុំវិញទីនេះ ដើម្បីរកប្រាក់ចំណូលបន្ថែម។ អ្នកខ្លះបានធ្វើការនៅទីនេះរយៈពេលជាងមួយឆ្នាំ ហើយខ្លះទៀតជិតពីរឆ្នាំ”។
ចំណែកឯលោកស្រី ង៉ូ ធីហាញ ការងារនៅមូលដ្ឋាននេះក្នុងអំឡុងពេលជិតមួយឆ្នាំកន្លងមក បាននាំមកនូវប្រាក់ចំណូលពី ២០០,០០០ ទៅ ៣០០,០០០ ដុងក្នុងមួយថ្ងៃ។ មិនត្រឹមតែលោកស្រីម្នាក់ឯងទេ ថែមទាំងប្ដីនិងកូនស្រីរបស់គាត់ក៏កំពុងធ្វើការនៅទីនេះ ដែលរួមចំណែកដល់លំនឹងជីវភាពរស់គ្រួសារទាំងមូល។
“មានអ្នកខ្លះធ្លាប់ធ្វើការនៅទីនេះ ហើយបានប្រាប់ខ្ញុំ ដូច្នេះខ្ញុំបានដាក់ពាក្យសុំធ្វើ។ ឥឡូវនេះ ខ្ញុំមានការងារធ្វើ និងប្រាក់ចំណូលស្ថិរភាព។ ខ្ញុំចាស់ហើយ មិនអាចធ្វើការឆ្ងាយបានទេ។ ប្ដីរបស់ខ្ញុំធ្វើការនៅទីនេះ កូនស្រីក៏ធ្វើការនៅទីនេះដែរ”។
នាពេលខាងមុខ អ្នកស្រី ហូ ធី ធុយហាំង នឹងស្រាវជ្រាវអំពីការផលិតម្សៅមើមឈូក ដែលត្រូវបានគេរំពឹងថា នឹងបង្កើនតម្លៃដើមឈូក និងពង្រីកទីផ្សារប្រើប្រាស់។ ក្រៅពីនេះ អ្នកស្រីក៏កែលម្អហាងលក់អនឡាញនៅលើវេទិកាឌីជីថលដោយឥតឈប់ឈរ ដើម្បីនាំយកផលិតផលកសិកម្មនៅស្រុកកំណើតឱ្យកាន់តែខិតជិតអ្នកប្រើប្រាស់ទូទាំងប្រទេស។ តាមរយៈការផ្លាស់ប្តូរផ្នត់គំនិតផលិតកម្ម និងការតភ្ជាប់ផលិតផលកសិកម្មជាមួយទីផ្សារតាមរយៈបច្ចេកវិទ្យាឌីជីថល អ្នកស្រី ហាំង បានរួមចំណែកក្នុងការស្វែងរកទីផ្សារប្រកបដោយចីរភាពសម្រាប់ផលិតផលឈូកនៃស្រុកកំណើត៕
