ក្នុងលំហូរនៃទំនើបកម្ម ណាមអូ នៅតែរក្សាបាននូវភាពសាមញ្ញនិងសុខសាន្ត នៃភូមិនេសាទបុរាណមួយ។ នៅទីនេះ មនុស្សជំនាន់ជាច្រើននៅតែកំពុងផលិតទឹកត្រីជារៀងរាល់ថ្ងៃ ដោយបង្កប់ទាំងរសជាតិប្រៃនៃសមុទ្រផង និងរសជាតិផ្អែមពីបាតដៃដ៏ឧស្សាហ៍ព្យាយាមផង។
ផ្លូវឆ្នេរសមុទ្រដែលលាតសន្ធឹងតាមភូមិ ណាមអូ (សង្កាត់ ហាយវ៉ាន់ ទីក្រុងដាណាំង) សព្វថ្ងៃនេះបានក្លាយជាតំបន់ទេសចរណ៍ទំនើបមួយ។ ប៉ុន្តែនៅពីក្រោយរូបរាងដ៏ប្រណីតនោះ នៅតែជាចង្វាក់ជីវិតដ៏ស្ងប់ស្ងាត់របស់ប្រជាជនក្នុងភូមិបុរាណនេះ។ នៅពេលរសៀលជារៀងរាល់ថ្ងៃ បរិយាកាសដ៏មមាញឹកនៃការត្រៀមរៀបចំសម្រាប់ចេញដំណើរទៅនេសាទ គ្របដណ្ដប់លើភូមិទាំងមូល។ អ្នកខ្លះត្រៀមរៀបចំសំណាញ់ អ្នកខ្លះទៀតជួសជុលទូក និងក្រុមអ្នកនេសាទខ្លះអង្គុយជជែកគ្នានៅកណ្តាលសំឡេងក្មេងៗលេង។ ពួកគេនិយាយអំពីសមុទ្រ ដំណើរនេសាទនៅជិតច្រាំង និងផលនេសាទដែលពួកគេបានយកមកវិញ។ លោក ង្វៀន វ៉ាន់ហាយ ជាអ្នកនេសាទម្នាក់បាននិយាយថា៖
«ពេលខ្លះយើងចេញទៅនេសាទនាវេលាម៉ោង ៣ ឬ ៤ ទៀបភ្លឺ ពេលខ្លះទៀតនៅម៉ោងពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រ។ យើងទៅប្រហែល ៣ ដល់ ៥ គីឡូម៉ែត្រ។ រដូវត្រីបណ្ដូលបាយប្រផេះរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំជិតៗនេះ មិនអំណោយផលទេ។ នៅតែមាន ប៉ុន្តែមិនច្រើនទេ។ មានគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់បងប្អូនធ្វើទឹកត្រី ប៉ុន្តែតិចជាងឆ្នាំមុនៗ»។
យោងតាមប្រជាជននៅភូមិណាមអូ របរធ្វើទឹកត្រី ត្រូវបានបង្កើតឡើងតាំងពីសតវត្សរ៍ទី ១៩។ ទោះបីជាមានការឡើងចុះជាច្រើនក៏ដោយ ប្រជាជននៅតែខិតខំព្យាយាមថែរក្សាពីមួយជំនាន់ទៅមួយជំនាន់។ អាថ៌កំបាំង ដែលបង្កើតឡើងម៉ាកទឹកត្រី ណាមអូ គឺគ្រាន់តែជាត្រីនិងអំបិលប៉ុណ្ណោះ។ ត្រីបណ្ដូលបាយប្រផេះស្រស់ ដែលមានទំហំត្រឹមត្រូវ ជាពិសេសត្រីដែលចាប់បាននៅខែទី ៣ និងទី ៤ តាមច័ន្ទគតិ នឹងផ្តល់រសជាតិឆ្ងាញ់ជាង រួមផ្សំជាមួយអំបិល Sa Huynh (ខេត្តក្វាងង៉ាយ) ហើយត្រូវបានផ្អាប់នៅក្នុងពាងដី Lai Thieu (ប៊ិញយឿង) រយៈពេលពី ១២ ដល់ ១៨ ខែ។ លោកស្រី ផាន ធីង៉ុកប៊ីច ដែលគ្រួសារបានធ្វើទឹកត្រីអស់រយៈពេលបួនជំនាន់មកហើយ បានចែករំលែកថា៖
"អំបិលនិងត្រីដើរទន្ទឹមគ្នា។ ត្រីកាន់តែស្រស់ ទឹកត្រីកាន់តែថ្លានិងកើតពណ៌ស្អាត។ កាលពីមុន ក្នុងរដូវប្រាំង ជីដូនជីតាបានកែច្នៃត្រី ហើយផ្អាប់ក្នុងពាងដី។ ដល់រដូវវស្សា យកទៅលក់ដើម្បីចិញ្ចឹមកូនៗ។ ដូច្នេះ ឥឡូវនេះខ្ញុំក៏ធ្វើតាមដែរ។ កាលពីមុន អ្នកភូមិធ្វើទឹកត្រីច្រើនណាស់។ ឥឡូវនេះនៅសល់តែគ្រួសារប្រមាណមួយរយប៉ុណ្ណោះ។ ប្រសិនបើយើងបោះបង់ចោល របរធ្វើទឹកត្រីរបស់ជីដូនជីតា នឹងសាបសូន្យទៅទាំងស្រុង។ ដូច្នេះ ខ្ញុំត្រូវបន្តធ្វើ។ ក្នុងរដូវនេសាទត្រី ប្រសិនបើមិនធ្វើទឹកត្រី ខ្ញុំនឹងសោកស្តាយខ្លាំងណាស់"។
ទោះបីជាត្រីបណ្ដូលបាយប្រផេះ មានតែពីររដូវក៏ដោយ ប៉ុន្តែទឹកត្រីណាមអូមួយបាច់ ត្រូវការការថែទាំយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់រយៈពេលពេញមួយឆ្នាំ។ ចាប់ពីការការពារពីភ្លៀង និងពន្លឺព្រះអាទិត្យ ការកូរជារៀងរាល់ថ្ងៃ រហូតដល់ការច្រោះដំណក់ទឹកត្រីនីមួយៗដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។ អ្វីគ្រប់បែបយ៉ាង បានបង្ហាញពីការខិតខំប្រឹងប្រែង និងសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ប្រជាជនណាមអូ ចំពោះមុខរបរនេះ។ លោក ត្រឹន ង៉ុកវិញ ប្រធានភូមិទឹកត្រីប្រពៃណី ណាមអូ បានឲ្យដឹងថា៖
“បច្ចុប្បន្ន យើងមានសមាជិកចំនួន ៥ ដែលទទួលបានវិញ្ញបនបត្រ OCOP (ឃុំមួយផលិតផលមួយ) និងសហករណ៍ចំនួន ៣។ ជាមធ្យម យើងផលិតទឹកត្រីបាន ៣ សែនលីត្រជារៀងរាល់ឆ្នាំ។ ខ្ញុំចង់បង្ហាញបច្ចេកទេសធ្វើទឹកត្រីណាមអូ ដល់អ្នកទេសចរក្នុងស្រុកនិងបរទេស ដើម្បីឱ្យពួកគេអាចមើលឃើញពីបរិមាណ គុណភាព និងវិធីសាស្រ្តធ្វើបែបប្រពៃណីរបស់យើង។ ក្រៅពីរបរធ្វើទឹកត្រី យើងក៏ទទួលបានការយកចិត្តទុកដាក់ពីអង្គការចក្ខុវិស័យពិភពលោក និងគណៈប្រតិភូមកពីប្រទេសដូចជាសិង្ហបុរី និងថៃមកទស្សនា ហើយភាគីទាំងពីរបានផ្លាស់ប្តូរ និងរៀនពីបទពិសោធន៍របស់គ្នាទៅវិញទៅមកផងដែរ”។
នៅពេលដែលពន្លឺព្រះអាទិត្យពេលល្ងាចចែងចាំងស្រាលៗទៅ ខ្យល់ត្រជាក់ពីសមុទ្របក់មកក្នុងភូមិ ដោយនាំមកនូវក្លិនប្រៃពិសេស រានហាលផ្ទះរបស់លោកស្រី Huynh Thi He តែងតែពោរពេញទៅដោយសំឡេងសំណើចនិងការជជែកគ្នា។ ក្នុងរយៈពេល ១២ ខែដែលរង់ចាំទឹកត្រីទុំ ប្រជាជននៅភូមិណាមអូ ធ្វើការងារជាច្រើនទៀតដែលក៏ផ្សាភ្ជាប់នឹងសមុទ្រ ឬផ្អាប់ទឹកត្រីប្រភេទផ្សេងៗទៀតដើម្បីរកប្រាក់ចិញ្ចឹមជីវិត និងរក្សាចង្វាក់ជីវិតដ៏សុខសាន្តនៃភូមិនេសាទឆ្នេរសមុទ្រ។ លោកស្រី Huynh Thi He បាននិយាយថា៖
“មានតែត្រីបណ្ដូលបាយប្រផេះ ទើបផ្តល់ឱ្យទឹកត្រីនូវពណ៌ស្អាតប៉ុណ្ណោះ។ ដូចរូបមន្តរបស់ជីដូនជីតាបានបន្សល់ទុកមក សម្រាប់ត្រីដប់ចាន ត្រូវការអំបិលបួនចាន។ អំបិលល្អ គឺទឹកត្រីល្អដែរ។ យើងក៏ធ្វើទឹកប្រហុកផងដែរ។ យើងរស់នៅជាមួយរបរនេះអស់រយៈពេលជាងសាមសិបឆ្នាំមកហើយ យើងស្រឡាញ់វាណាស់។ ហើយលក់ពេញមួយឆ្នាំ។”
ប៉ុន្មានថ្ងៃដែលទូកពេញដោយត្រីបណ្ដូលបាយប្រផេះចូលចត ជាពេលវេលាដែលប្រជាជននៅភូមិណាមអូ រវល់រៀបចំទឹកត្រីក្រអូប ដោយបង្កប់ទាំងរសជាតិប្រៃនៃសមុទ្រផង និងរឿងរ៉ាវនៃភូមិនេសាទអាយុរាប់រយឆ្នាំផង៕
