ເພື່ອນຳເຍື່ອງອາຫານຫວຽດ ອອກສູ່ຕະຫຼາດສາກົນ, ສິ່ງທີ່ ກວິ່ງ ບຸລິມະສິດທີ່ສຸດນັ້ນແມ່ນຮັກສາສີສັນ. ຢູ່ທີ່ນີ້, ສີສັນແມ່ນລົດຊາດຂອງອາຫານ. ມັນຕ້ອງຄ້າຍຄືກັບກັບລົດຊາດພື້ນເມືອງ ຫຼື ລົດຊາດແທ້ຂອງ ຫວຽດນາມ .
ນັ້ນແມ່ນສິ່ງທຳອິດທີ່ເອື້ອຍ ຮ່າເລິມຕູກວິ່ງ ຄິດເຖິງ ເມື່ອນຳເຂົ້າຈີ່ໄປຍັງຕະຫຼາດໃໝ່, ບໍ່ແມ່ນວ່າຈະຕ້ອງເຮັດແນວໃດເພື່ອຂາຍໃຫ້ໄດ້ຫຼາຍກວ່າ, ຫາກຕ້ອງເຮັດແນວໃດເພື່ອຮັກສາລົດຊາດເດີມໄວ້ໄດ້. ແຕ່ການຮັກສາລົດຊາດບໍ່ໝາຍຄວາມວ່າຮັກສາທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງ. ສຳລັບຜູ້ທີ່ໄດ້ດຳລົງຊີວິດ ແລະ ເຮັດວຽກຢູ່ ສິງກະໂປ ມາເປັນເວລາກວ່າ 10 ປີຄືເອື້ອຍ ຕູກວິ່ງ, Banh Mi Society ຕ້ອງມີໄຫວພິບກ່ຽວກັບສະຖານທີ່, ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຂາຍຢູ່ແຄມທາງ ຈຶ່ງຖືກກັບສີສັນຂອງ ຫວຽດນາມ. ໄປຄຽງຄູ່ກັນນັ້ນແມ່ນສາມຫຼັກການທີ່ເອື້ອຍຍາມໃດກໍ່ຖືເປັນຄະຕິເຕືອນໃຈນັ້ນແມ່ນ: ຮັບປະກັນຄວາມປອດໄພຂອງອາຫານໃຫ້ຖືກຕ້ອງກັບກົດໝາຍຂອງປະເທດປະຈຳຖິ່ນ, ການລະບຸຕົວຕົນດ້ວຍເຄື່ອງໝາຍການຄ້າເປັນເອກະພາບ, ແລະ ຄຸນນະພາບ, ລົດຊາດທີ່ບໍ່ປ່ຽນແປງ. ເອື້ອຍແບ່ງປັນວ່າ:
ພວກເຮົາເຫັນວ່າ ຮ້ານຂາຍອາຫານ ຫວຽດນາມ ຈະກວ້າງກວ່າຮ້ານຂາຍເຄື່ອງ, ຫາກິນໄປແຕ່ລະວັນ. ຄວາມຈິງນັ້ນແມ່ນວັດທະນະທຳຂອງ ຫວຽດນາມ ທີ່ໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນຢູ່ປະເທດອື່ນ. ເຂົາເຈົ້າມາຮ້ານອາຫານ ຫວຽດນາມ ບໍ່ພຽງແຕ່ເພື່ອກິນເທົ່ານັ້ນ, ຫາກເພື່ອຢາກຊອກຮູ້ກ່ຽວກັບວັດນະທະທຳຂອງປະເທດອື່ນ ຫຼືເພື່ອຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການໄດ້ຮັບປະທານອາຫານທີ່ມີລົດຊາດແຫ່ງບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງຊາວຫວຽດນາມ ຢູ່ຕ່າງປະເທດ.
ນັບແຕ່ເວລາຍັງຝັກໄຝ່ເຖິງການເປີດຮ້ານ Banh Mi Society, ເອື້ອຍ ຕູກວິ່ງ ຍາມໃດກໍ່ເຊື່ອໝັ້ນວ່າ ເມື່ອແຂກສາກົນເຂົ້າມາຮ້ານນີ້ແລ້ວ, ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນບໍ່ພຽງແຕ່ແມ່ນຄວາມຢາກຮູ້ຢາກເຫັນເທົ່ານັ້ນ ຫາກບາງເທື່ອຈະແມ່ນຄວາມຮັກຕໍ່ພື້ນຖານວັດທະນະທຳທີ່ແປກໃໝ່. ນັ້ນກໍ່ແມ່ນວິທີເຊິ່ງຊາວຫວຽດນາມຢູ່ຕ່າງປະເທດ ຄືເອື້ອຍ, ເລີ່ມຕົ້ນການແຜ່ຂະຫຍາຍພະລັງອ່ອນໂຍນແລະ ເຄື່ອງໝາຍການຄ້າຂອງຊາດ. ພິເສດ, ດ້ວຍປະຊາຄົມຊາວຫວຽດນາມກວ່າ 6,5 ລ້ານຄົນທີ່ພວມດຳລົງຊີວິດຢູ່ກວ່າ 130 ປະເທດ ແລະ ເຂດແຄ້ວນ, ບັນດາເລື່ອງລາວຄ້າຍຄືກັນກັບເອື້ອຍ ຕູກວິ່ງ ແລະ Banh Mi Society, ອາດສາມາດຈະກາຍເປັນແຫຼ່ງກຳລັງຍຸດທະສາດທີ່ສຳຄັນຂອງປະເທດຊາດ, ເປັນຂົວເຊື່ອມຕໍ່ ຫວຽດນາມກັບໂລກ, ຖືກກັບເນື້ອໃນຈິດໃຈຂອງມະຕິເລກທີ 23 ຂອງກົມການເມືອງ ກ່ຽວກັບວຽກງານຊາວຫວຽດນາມ ອາໄສຢູ່ຕ່າງປະເທດ ທີ່ປະກາດໃຊ້ຫວ່າງແລ້ວນີ້. ແບ່ງປັນກ່ຽວກັບລະດັບຄວາມສຳຄັນຂອງແຫຼ່ງກຳລັງຈາກຊາວຫວຽດນາມ ອາໄສຢູ່ຕ່າງປະເທດ, ເອື້ອຍ ຕູກວິ່ງ ໃຫ້ຮູ້ວ່າ:
ພວກເຮົາບໍ່ຖືຊາວຫວຽດນາມ ອາໄສຢູ່ຕ່າງປະເທດ ພຽງແຕ່ແມ່ນຊາວຫວຽດນາມ ທີ່ມີຍາດຕິພີ່ນ້ອງ ຫຼືເປັນຜູ້ທີ່ສົ່ງເງິນຕ່າງປະເທດກັບເມືອບ້ານ ຫຼືແຫຼ່ງກຳລັງກ່ຽວກັບເງິນທອງເທົ່ານັ້ນ. ຫາກນັ້ນແມ່ນຄວາມຮູ້, ບົດຮຽນປະສົບການ, ຄວາມເຂົ້າໃຈ ແລະ ແແມ່ນການເຊື່ອມຕໍ່ສາຍພົວພັນ, ແມ່ນ network ເຊິ່ງພວກເຮົາອາດສາມາດໝູນໃຊ້ໄດ້. ຕົວຢ່າງຄື: ບັນດາຊາວຫວຽດນາມ ອາໄສຢູ່ ອາເມລິກາ ຈະເຂົ້າໃຈແຈ້ງຕະຫຼາດຢູ່ ອາເມລິກາ ຕ້ອງການຫຍັງແດ່, ບັນດາຜະລິດຕະພັນໃດສາມາດນຳເຂົ້າຮ້ານສັບພະສິນຄ້າໃຫຍ່ຢູ່ ອາເມລິກາ. ແລະໄປຄຽງຄູ່ກັບບັນດາຄວາມຮູ້ນັ້ນແມ່ນການພົວພັນທຳມາຫາກິນ ເຊິ່ງເຂົາເຈົ້າເອງເປັນຜູ້ກໍ່ຕັ້ງໃຫ້ແກ່ຮາກຖານ, ວິສາຫະກິດຂອງເຂົາເຈົ້າ. ດ້ວຍແຫຼ່ງກຳລັງນີ້ເຊື່ອມຕໍ່ກັບແຫຼ່ງກຳລັງພາຍໃນປະເທດ, ພວກຂ້າພະເຈົ້າຄິດວ່າ ຈະມີຄວາມສາມາດບົ່ມຊ້ອນຫຼາຍຢ່າງເພື່ອໜູນຊ່ວຍໃຫ້ເສດຖະກິດ, ກໍ່ຄືປະຊາຄົມນັກທຸລະກິດຢູ່ ຫວຽດນາມ.
ການແບ່ງປັນຂອງເອື້ອຍ ກວິ່ງ ກໍ່ແມ່ນວິທີການເຂົ້າເຖິງໃໝ່ເຊິ່ງ ແຜນນະໂຍບາຍຂອງພັກ ແລະ ລັດ ຫວຽດນາມ ພວມມຸ່ງໄປເຖິງ: ບໍ່ພຽງແຕ່ຢຸດຢູ່ການຂົນຂວາຍ, ເບິ່ງແຍງດູແລໃຫ້ແກ່ຊາວຫວຽດນາມ ອາໄສຢູ່ຕ່າງປະເທດ ຄືເມື່ອກ່ອນເທົ່ານັ້ນ, ຫາກຫັນໄປຍັງການຮ່ວມເດີນທາງ, ສ້າງກົນໄກເພື່ອໃຫ້ບັນດາແຫຼ່ງກຳລັງ, ຄວາມຮູ້ຄວາມເຂົ້າໃຈກ່ຽວກັບຕະຫຼາດຂອງປະຊາຄົມຊາວຫວຽດນາມ ອາໄສຢູ່ຕ່າງປະເທດ ຈະໄດ້ຮັບການລະດົມຢ່າງມີແບບມີແຜນກວ່າ.
ຈາກຮ້ານອາຫານນ້ອຍໆຢູ່ ສິງກະໂປ, ເລື່ອງລາວຂອງເອື້ອຍ ຮ່າເລິມຕູກວິ່ງ ແລະ Banh Mi Society ແມ່ນພະຍານຫຼັກຖານທີ່ມີຊີວິດຊີວາທີ່ວ່າ ພະລັງອ່ອນໂຍນຂອງວັດທະນະທຳ ຫວຽດນາມ ບໍ່ພຽງແຕ່ມາຈາກຍຸດທະສາດລະດັບຊາດເທົ່ານັ້ນ ຫາກຍັງໄດ້ຮັບການເພີ່ມພູນໃນແຕ່ລະວັນ, ຈາກຊາວຫວຽດນາມ ທີ່ພວມດຳລົງຊີວິດຢູ່ໄກຈາກບ້ານເກີດ, ດ້ວຍພູມປັນຍາ, ບົດຮຽນປະສົບການ ແລະ ຄວາມຮັກຕໍ່ບ້ານເກີດເມືອງນອນ, ເຂົາເຈົ້າໄດ້ນຳເຂົ້າຈີ່ກ້ອນໜຶ່ງແລະ ພ້ອມກັບນັ້ນແມ່ນທັງພື້ນຖານວັດທະນະທຳ ຫວຽດນາມ, ຫຍັບເຂົ້າໃກ້ກວ່າກັບເພື່ອນມິດສາກົນ.
