នេះគឺជាសញ្ញាសម្គាល់របត់ប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ប្រជាជាតិវៀតណាម ហើយក៏ជានិមិត្តរូបនៃដំណើរការនៃការផ្លាស់ប្តូរ និងទំនាក់ទំនងសកលនៅអាស៊ីនៅដើមសតវត្សរ៍ទី ២០។
យោងតាមឧត្តមសេនីយ៍ត្រី សាស្ត្រាចារ្យរង បណ្ឌិត ង្វៀន វ៉ាន់ សៅ អនុប្រធានវិទ្យាស្ថានយុទ្ធសាស្ត្រនិងប្រវត្តិសាស្ត្រការពារជាតិ ព្រឹត្តិការណ៍ថ្ងៃទី ៥ ខែមិថុនា ឆ្នាំ ១៩១១ បានបើកចេញទិសដៅថ្មីមួយ សម្រាប់ចលនារំដោះប្រជាជាតិវៀតណាម ពីភាពជាប់គាំងទាក់ទងនឹងមាគ៌ាឆ្ពោះទៅរកការសង្គ្រោះជាតិ ប្រជាជនវៀតណាមបានរកឃើញមាគ៌ាបដិវត្តន៍ ស្របតាមច្បាប់អភិវឌ្ឍន៍នៃសម័យកាល។ តថភាពជាក់ស្តែងនៃប្រវត្តិសាស្ត្របានបង្ហាញ ថា ពីជម្រើសជាប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់លោកង្វៀន ទិតថាញ់ ក្នុងឆ្នាំ ១៩១១ បដិវត្តន៍វៀតណាមបានបន្តពីជ័យជម្នះមួយទៅជ័យជម្នះមួយទៀត ដណ្តើមបានឯករាជ្យជាតិ បង្រួបបង្រួមប្រទេសជាតិ និងដំណើរការកិច្ចការផ្លាស់ប្តូរថ្មី និងចូលរួមសមាហរណកម្មអន្តរជាតិដូចសព្វថ្ងៃនេះ។
បន្ទាប់ពីរយៈពេល ១១៥ ឆ្នាំ តម្លៃពីដំណើរការស្វែងរកមាគ៌ាសង្គ្រោះជាតិរបស់លោកប្រធានហូជីមិញ នៅតែបង្កប់ដោយអត្ថន័យសហសម័យយ៉ាងជ្រាលជ្រៅសម្រាប់បុព្វហេតុ កសាង និងការពារមាតុភូមិ។ ព្រឹត្តិការណ៍នេះបន្តបញ្ជាក់ពីតម្លៃដ៏ស្ថិតស្ថេរនៃគោលដៅឯករាជ្យជាតិដែលផ្សាភ្ជាប់ជាមួយសង្គមនិយម។ សាស្ត្រាចារ្យរង បណ្ឌិតង្វៀន មិញ ទ្រឿង អតីតនាយកវិទ្យាស្ថានហូជីមិញ និងបណ្តាអគ្គមគ្គុទេសដឹកនាំរបស់បក្សបានបញ្ជាក់ថា៖ “ដោយស្មារតីដែលថា ប្រទេសវៀតណាមគឺតែមួយ ប្រជាជាតិវៀតណាមគឺតែមួយ គ្មានអ្វីមានតម្លៃជាងឯករាជ្យ និងសេរីភាពនោះទេ... ប្រទេសជាតិនិងប្រជាជាតិវៀតណាមបានយកឈ្នះលើអានុភាពឈ្លានពាន ការពារឯករាជ្យ និងឯកភាពនៃមាតុភូមិ ដើម្បីបន្តមាគ៌ា អភិវឌ្ឍន៍ប្រទេសជាតិឆ្ពោះទៅរកសង្គមនិយម។ ពិតប្រាកដណាស់ថា បុព្វហេតុបដិវត្តន៍ដែល លោកប្រធានហូជីមិញ ក៏ដូចជាប្រជាជនវៀតណាម និងបក្សកុម្មុយនិស្តវៀតណាមបានជ្រើសរើស នឹងសម្រេចបានជ័យជម្នះ ហើយវៀតណាមនឹងក្លាយជាប្រទេសមួយដែលស្មើនឹងប្រទេសដទៃទៀតនៅក្នុងពិភពលោក។ សិទ្ធិទទួលបានឯករាជ្យ សិទ្ធិសេរីភាព និងប្រជាជននឹងរីករាយនឹងវិបុលភាព សេរីភាព និងសុភមង្គល ដូចបំណងប្រាថ្នាដែលបានចែងនៅក្នុងសេចក្តីប្រកាសរបស់លោកប្រធានហូជីមិញ”។
ពីទស្សនៈអន្តរជាតិ យោងតាមសាស្ត្រាចារ្យ Shimizu Masaaki នៃសាកលវិទ្យាល័យ Osaka ប្រទេសជប៉ុន ការដែលលោកប្រធានហូជីមិញ ដែលពេលនោះលោកយកឈ្មោះថា ង្វៀន ទិត ថាញ់ ដែលមិនបានចូលទៅពិភពលោកក្នុងនាមជាមនុស្សម្នាក់មកពីប្រទេសអាណានិគមនោះទេ ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញ តាមរយៈបទពិសោធន៍ជាក់ស្តែងឆ្លងកាត់ព្រំដែន ដោយសង្កេតមើលសង្គមលោកខាងលិច ទឹកដីអាណានិគម និងចលនាកម្មករអន្តរជាតិដោយផ្ទាល់។ ប្រការនេះបានរួមចំណែកដល់ការបង្កើតចក្ខុវិស័យសកលនៅក្នុងខ្លួនលោកដែលជាអ្វីដែលកម្រមាននៅក្នុងបរិបទអាស៊ីនៃសម័យកាលនោះ។ អត្ថន័យយ៉ាងជ្រាលជ្រៅនៃព្រឹត្តិការណ៍នេះស្ថិតនៅក្នុងការយល់ដឹងថា ដំណើរការនៃការធ្វើទំនើបកម្ម និងការរំដោះជាតិតែងតែត្រូវបានផ្សាភ្ជាប់ទៅនឹងការរៀនសូត្រពីពិភពលោក តាមរយៈបទពិសោធន៍ជាក់ស្តែង និងការសន្ទនាអន្តរជាតិ៕
