ทางเข้าวัด
ซุ้มประตูเข้าวัด ตื่อเหียว
ในตอนแรก วัดตื่อเหียวเป็นเพียงกุฏิหลังเล็กที่พระสังฆราช เยิดดิ่งห์ สร้างขึ้นเมื่อปี 1843 พระสังฆราช เยิดดิ่งห์ ใช้ที่นี่เพื่อปฏิบัติธรรมและดูแลมารดา จากความซาบซึ้งใจต่อความกตัญญู หลังจากพระสังฆราช เยิดดิ่งห์ มรณภาพ กษัตริย์ ตือดึ๊ก ได้พระราชทานชื่อใหม่ให้แก่วัดคือ “ตื่อเหียวตึอ” ซึ่งตามความหมายของพุทธศาสนาคือความกตัญญูของบุตรต่อดิดามารดา
สถานที่ฝังสังขารของพระสังฆราช เยิดดิ่งห์
เมื่อปี 1848 พระสังฆราช เกืองกี๋ ได้เริ่มขยายวัดให้ใหญ่ขึ้นโดยใช้เงินพระราชทานจากกษัตริย์ ตึอดึ๊ก เงินบริจาคของขุนนางในราชวงศ์ เหงียนและพุทธศาสนิกชน ทำให้วัดตื่อเหียว กลายเป็นวัดใหญ่ในเวลาต่อมา
บริเวณโดยรอบวัดมีพื้นที่เกือบ 3 หมื่นตารางเมตร ด้านหน้ามีแม่น้ำไหลผ่านสร้างเป็นภาพที่สวยงาม
อุโบสถของวัดตื่อเหียว ที่มีสถาปัตยกรรมที่แฝงปรัชญาทางโลกและทางธรรม
ความโดดเด่นของวัดแห่งนี้คือสถาปัตยกรรมเวียดนามโบราณที่มีความกลมกลืนกับภูมิทัศน์โดยรอบ
ที่อุโบสถเป็นสถานที่บูชาพระพุทธเจ้า ส่วนด้านหลังคือสถานที่บูชาพระสังฆราช
ต้นมะเฟืองหวานมีอายุกว่าร้อยปี
บริเวณเจดีย์ของขุนนางในรางวงศ์ เหงียน ที่มีส่วนร่วมก่อสร้างขยายวัด
วัดแห่งนี้คือสถานที่ที่พระภิกษุ ทิก เญิ้ต หั่ญ ออกบวช โดยหลังจากออกบวชและเผยแผร่พระธรรมคำสอนในต่างประเทศเป็นเวลาหลายปี พระภิกษุ ทิก เญิ้ต หั่ญ ได้เดินทางกลับมาจำวัดที่นี่
พระภิกษุ ทิก เญิ้ต หั่ญ (นั่ง) ในวันเดินทางกลับ
ด้วยความงามที่ลงตัวระหว่างสถาปัตยกรรมกับทัศนียภาพที่สวยงาม ปัจจุบัน วัดโบราณแห่งนี้ไม่เพียงแต่เป็นสถานที่แสวงบุญของพุทธศาสนิกชนเท่านั้น หากยังเป็นสถานที่ดึงดึงดูดนักท่องเที่ยวทั้งภายในและต่างประเทศเป็นจำนวนมากอีกด้วย