(VOVworld) - 37 ปีหลังสงครามและ 17 ปีนับตั้งแต่เวียดนามและสหรัฐปรับความสัมพันธ์ให้เป็นปกติ ประชาชนทั้งสองประเทศได้ร่วมกันเดินไปบนสะพานมิตรภาพเพื่อไกล่เกลี่ยและสมานแผลสงคราม ซึ่งผลสำเร็จดังกล่าวมีส่วนร่วมของสตรีสหรัฐอยู่ไม่น้อย ซึ่งถึงแม้จะมีฐานะแตกต่างกันแต่ก็ได้ดำเนินโครงการต่างๆเพื่อช่วยเหลือประชาชนเวียดนามสมานบาดแผลสงคราม
สงครามในเวียดนาม (Photo Internet)

นาง Karen Lynne Keiser วุฒิสมาชิกรัฐวอชิงตัน เคยเข้าร่วมขบวนการต่อต้านสงครามในสหรัฐเมื่อสมัยยังเป็นนักศึกษา ปัจจุบันเธอก็มีโอกาสกลับมาเยือนเวียดนามเพื่อเข้าร่วมการไกล่เกลี่ยระหว่างสองประเทศ รวมทั้งถือโอกาสศึกมาษาสถานการณ์และปฏิบัติกิจกรรมมนุษยธรรมเพราะเธอมีความปรารถนาว่า จะส่งสาส์นถึงชาวสหรัฐทุกคนให้หันมาสนใจต่อประเทศเวียดนามเพื่อมีส่วนร่วมแก้ไขผลเสียหายจากสงครามและส่งเสริมความสัมพันธ์ร่วมมือระหว่างประชาชนทั้งสองประเทศให้พัฒนายิ่งขึ้น ดังนั้น เธอและสามี ซึ่งเป็นทหารผ่านศึกที่เข้าร่วมสงครามเวียดนามจึงได้ให้การสนับสนุนเวียดนามและความสัมพันธ์มิตรภาพระหว่างสองประเทศอย่างเต็มที่โดยได้เข้าร่วมกิจกรรมการช่วยเหลือเวียดนามต่างๆ เธอกล่าวว่า “เมื่อปี 1993 ก่อนที่เวียดนามและสหรัฐปรับความสัมพันธ์ให้เป็นปกติ สามีของดิฉันได้ผลิตภาพยนต์เกี่ยวกับทหารผ่านศึกเวียดนาม ซึ่งได้รับความนิยมจากชาวสหรัฐ ซึ่งช่วยให้พวกเขาและทหารผ่านศึกสหรัฐมีความเข้าใจมากขึ้นเกี่ยวกับเวียดนาม สงครามเวียดนามและผลร้ายของสงครามที่ยังคงส่งผลกระทบมาถึงปัจจุบัน”
จากความปรารถนาที่จะมีส่วนร่วมไกล่เกลี่ยส่งเสริมการพบปะสังสรรค์และความเข้าใจซึ่งกันและกันระหว่างประชาชนทั้งสองประเทศ ในฐานะที่เป็นผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมศึกษา George School รัฐ Pensyvania นาง Cherry Mellor ได้เดินทางมาเวียดนามรวม 6 ครั้งนับตั้งแต่เวียดนามและสหรัฐปรับความสัมพันธ์ทางการทูตให้เป็นปกติ และจากความคิดที่ว่า ต้องเปลี่ยนทัศนะของประชาชนทั้งสองประเทศโดยการเปลี่ยนทัศนะของวัยรุ่น การศึกษาในโรงเรียนจะเป็นแนวทางที่ดีที่สุดเพื่อให้ประชาชนทั้งสองประเทศเข้าใกล้กันมากขึ้น โดยในทุกๆปี เธอได้นำคณะครูอาจารย์และนักศึกษามาเยือนประเทศเวียดนามเพื่อสัมผัสกับชีวิตความเป็นอยู่ของประชาชนเวียดนามและเข้าร่วมกิจกรรมทำความสะอาดศูนย์มนุษยธรรมในท้องถิ่นต่างๆ นาง Cherry Mellor เผยว่า “ดิฉันอยากช่วยให้นักเรียนมีการมองอย่างถูกต้องเกี่ยวกับสงครามเวียดนาม ซึ่งจะเป็นประโยชน์มากเพราะว่านักเรียนส่วนใหญ่เกิดมาในช่วงหลังสงคราม จากการเข้าร่วมกิจกรรมอาสาสมัครและสัมผัสกับชีวิตของคนในพื้นที่จะช่วยให้พวกเขาสามารถเรียนรู้ประสบการณ์ ซึ่งนักเรียนเหล่านี้จะมีบทบาทมากขึ้นในการส่งเสริมความสัมพันธ์ระหว่างสองประเทศในอนาคต” ความรักต่อประเทศเวียดนามของสตรีคนนี้นับวันยิ่งเพิ่มมากขึ้นโดยเมื่อปี 2003 เธอได้รับเด็กชายคนหนึ่งในศูนย์สงเคราะห์สังคม เด็กกำพร้าและพิการจ. Bac Ninh เป็นลูกบุญธรรมพร้อมทั้งเข้าร่วมกิจกรรมมนุษยธรรมในท้องถิ่นต่างๆเพื่อช่วยเหลือครอบครัวเวียดนามที่ยากจน

นักศึกษาของนาง Cherry Mellor ในเวียดนาม (Photo Internet)

องค์กร Peace Trees Vietnam เป็นที่รู้จักของชาวเวียดนามจำนวนมาก ซึ่งชื่อขององค์กรได้แสดงให้เห็นถึงความปรารถนาของผู้ก่อตั้งคือ จะสามารถปลูกต้นไม้สันติจำนวนมากในเขตที่ถูกระเบิดทำลายในสงคราม จากความคิดริเริ่มของครอบครัวสหรัฐที่มีลูกชายคนเดียวและเสียชีวิตในสงครามเวียดนาม องค์กร Peace Trees Vietnam จึงได้รับการก่อตั้งและในตลอด 17 ปีที่ผ่านมา ครอบครัวดังกล่าวได้จัดกิจกรรมต่างๆเพื่อช่วยเหลือประชาชนและเด็กเวียดนามเพื่อแก้ไขผลเสียหายจากสงคราม นาง Rae Cheney คุณแม่ชาวสหรัฐ ผู้ร่วมก่อตั้งองค์กรดังกล่าวได้เผยว่า “ดิฉันอยากให้ประชาชนเวียดนามมีความเข้าใจเกี่ยวกับความรู้สึกของดิฉันเพราะว่าดิฉันก็เป็นคุณแม่คนหนึ่ง ซึ่งตระหนักได้ดีเกี่ยวกับความปวดร้าวของคุณเป็นแม่ที่ต้องสูญเสียลูกชายคนเดียวไปในสงคราม ดังนั้นดิฉันอยากพูดคุยและเป็นเพื่อนกับพวกเขาเพื่อจะบอกว่า ทุกสิ่งทุกอย่างจะดีขึ้นและปรารถนาว่าจะมีส่วนร่วมเพื่อให้ชีวิตของเรามีความสวยงามมากขึ้น ดังนั้นดิฉันจึงได้ร่วมก่อตั้งองค์กร Peace Trees Vietnam”
นาง Rae Cheney รับมอบเข็มที่ระลึกจากสมาพันธ์องค์กรมิตรภาพเวียดนาม (Photo Internet)

ถึงแม้ว่าจะอายุเกือบ 90 ปีแล้วแต่นาง Rae Cheney ยังคงเข้าร่วมกิจกรรมต่างๆอย่างไม่เหน็ดเหนื่อยพร้อมกับลูกสาวและเพื่อนๆชาวเวียดนามและชาวอเมริกันเพื่อช่วยสมานแผลสงครามให้ชาวเวียดนามโดยเฉพาะเด็กๆเพื่อให้พวกเขามีชีวิตความเป็นอยู่ที่สงบสุขและปลอดภัย โดยในตลอด 17 ปีที่ปฏิบัติงาน Peace Trees Vietnam สามารถกู้ระเบิดได้กว่า 5 หมื่นลูก สร้างบ้านพัก โรงเรียนอนุบาลและห้องสมุดนับร้อยหลัง ตลอดจนให้เงินช่วยเหลือเหยื่อกับระเบิดเกือบ 1000 คนและปลูกต้นไม้นับแสนต้นในพื้นที่ที่ถูกระเบิด ทุกสิ่งทุกอย่างที่สตรีชาวอเมริกันเหล่านี้ทำในแต่ละวันได้มีส่วนร่วมผลักดันความสัมพันธ์มิตรภาพระหว่างประชาชนทั้งสองประเทศ ซึ่งถือเป็นแบบอย่างที่ต้องขยายไปยังเขตต่างๆที่ยังเกิดสงครามอยู่ในปัจจุบัน./.