(vovworld) – ກອງປະຊຸມສຸດຍອດກ່ຽວກັບການປ່ຽນແປງຂອງດິນຟ້າອາກາດຄັ້ງທີ 22 (COP 22) ພວມໄດ້ຮັບການຈັດຕັ້ງຢູ່ນະຄອນ Marrakech ຂອງປະເທດ ມາຣົກ ດ້ວຍການເຂົ້າຮ່ວມຂອງຄະນະປະຕິບັດງານຂອງເກືອບ 200 ປະເທດໃນໂລກ. ນີ້ແມ່ນເຫດການມີຄວາມສຳຄັນທີ່ສຸດ ຍ້ອນວ່າ ກອງປະຊຸມຄັ້ງນີ້ໄດ້ກຳນົດບັນດາການກະທຳລະອຽດຂອງບັນດາປະເທດເຂົ້າຮ່ວມການຕ້ານສະພາບອູ່ນຂຶ້ນຂອງໜ່ວຍໂລກ, ຊອກຫາຄວາມເຫັນດີເຫັນພ້ອມກ່ຽວກັບວິທີການປະຕິບັດສັນຍາ ປາຣີ ດ້ວຍຈຸດໝາຍ: ຫັນຂໍ້ຕົກລົງປະຫວັດສາດ ປາຣີ ໃຫ້ເປັນການກະທຳລະອຽດ.
![ກອງປະຊຸມ COP – 22 ຫັນຂໍ້ຕົກລົງປາຣີໃຫ້ເປັນການກະທຳ - ảnh 1](https://image.vovworld.vn/w730/uploaded/vovworld/tpuokbj/2016_11_10/tsct 01.jpg)
ກອງປະຊຸມສຸດຍອດກ່ຽວກັບການປ່ຽນແປງຂອງດິນຟ້າອາກາດຄັ້ງທີ 22 (COP 22) ພວມໄດ້ຮັບການຈັດຕັ້ງຢູ່ນະຄອນ Marrakech ຂອງປະເທດ ມາຣົກ
(ພາບ: AFP/TTXVN)
|
ທີ່ກອງປະຊຸມ COP ຄັ້ງນີ້, ບັນດາຝ່າຍເຂົ້າຮ່ວມຈະພ້ອມກັນປຶກສາຫາລືບັນດາບັນຫາທີ່ພວມກໍ່ຄວາມແບ່ງແຍກກັນ, ຈາກບັນຫາແຫຼ່ງພະລັງງານຜະລິດຄືນໃໝ່ ຕະຫຼອດຮອດລະດັບຫລຸດຜ່ອນອາຍແກຼດເຮືອນແກ້ວ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ຈຸດໝາຍຕົ້ນຕໍແມ່ນຜັນຂະຫຍາຍປະຕິບັດຂໍ້ຕົກລົງປະຫວັດສາດກ່ຽວກັບການປ່ຽນແປງຂອງດິນຟ້າອາກາດທີ່ໄດ້ຮັບການລົງນາມທີ່ກອງປະຊຸມ COP 21 ປີ 2015 ຢູ່ ປາຣີ (ເອີ້ນຫຍໍ້ວ່າ ຂໍ້ຕົກລົງປາຣີ). ຂໍ້ຕົກລົງປາຣີ ແມ່ນພື້ນຖານນິຕິກຳທົ່ວໂລກໃນບັນຫາຮັບມືກັບການປ່ຽນແປງຂອງດິນຟ້າອາກາດ, ມຸ່ງໄປເຖິງການເຕີບໂຕດ້ານເສດຖະກິດທີ່ມີລະດັບ ກາກບອນຕ່ຳ, ເພີ່ມຄວາມສາມາດຮັບມືກັບການປ່ຽນແປງຂອງດິນຟ້າອາກາດເພື່ອພັດທະນາແບບຍືນຍົງ.
ຂໍ້ຕົກລົງປາຣີ,ພື້ນຖານດ້ານນິຕິກຳທົ່ວໂລກກ່ຽວກັບການປ່ຽນແປງຂອງດິນຟ້າອາກາດ
ຂໍ້ຕົກລົງປາຣີ ມີຜົນສັກສິດຢ່າງເປັນທາງການແຕ່ວັນທີ 4/11 ເປັນຕົ້ນໄປ, ພາຍຫຼັງໄດ້ຮັບການໃຫ້ສັດຕະຍາບັນຈາກ 100 ປະເທດ, ກວມເຖິງ 68% ຍອດປະລິມານອາຍພິດທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດສະພາບປ່ອຍອາຍແກຼດເຮືອນແກ້ວ. ຕົວເລກດັ່ງກ່າວໄດ້ລື່ນກາຍລະດັບກຳນົດ ແມ່ນຢ່າງໜ້ອຍສຸດກໍ່ມີ 55 ປະເທດໃຫ້ສັດຕະຍາບັນສັນຍານີ້. ກ່ອນໜ້ານັ້ນ, ທີ່ກອງປະຊຸມ COP 21 ຢູ່ ປາຣີ, ມີປະມານ 171 ປະເທດ ແລະ ອົງການເຂົ້າຮ່ວມການເຊັນສົນທິສັນຍາຕ້ານການປ່ຽນແປງຂອງດິນຟ້າອາກາດ. ນີ້ໄດ້ຮັບຖືວ່າແມ່ນຂໍ້ຕົກລົງຕ້ານການປ່ຽນແປງຂອງດິນຟ້າອາກາດທົ່ວໂລກ ທີ່ມີຄວາມຫວັງຫຼາຍສຸດເຊິ່ງໄດ້ຮັບການເຈລະຈາ. ດ້ວຍ 29 ຂໍ້ມາດຕາ, ຂໍ້ຕົກລົງໄດ້ສຸມໃສ່ແກ້ໄຂບັນດາເນື້ອໃນໃນສົນທິສັນຍາແມ່ຂອງ ສປຊ ກ່ຽວກັບການປ່ຽນແປງຂອງດິນຟ້າອາກາດຢ່າງຮອບດ້ານ. ອາດເວົ້າໄດ້ວ່າ, ຂໍ້ຕົກລົງ ປາຣີໄດ້ແກ້ໄຂບັນດາຄວາມແຕກຕ່າງກັນກ່ຽວກັບຄວາມຮັບຜິດຊອບລະຫວ່າງບັນດາປະເທດພັດທະນາ, ພວມພັດທະນາໂດຍພື້ນຖານ ແລະ ສ້າງຂຶ້ນບົນພື້ນຖານບັນດາປະເທດພ້ອມກັນໃຫ້ຄຳໝັ້ນສັນຍາປະຕິບັດບັນດາຄວາມມານະພະຍາຍາມຢ່າງດີທີ່ສຸດ.
ບັນດາຈຸດຕົ້ນຕໍຂອງຂໍ້ຕົກລົງ ປາຣີ ລວມມີການຮັກສາ ອຸນຫະພູມໃນທົ່ວໂລກໃຫ້ເພີ່ມຂຶ້ນໃນລະດັບຕ່ຳກ່ວາ 20 ອົງສາຊີ ແລະ ມີບັນດາຄວາມມານະພະຍາຍາມເພື່ອຈຳກັດລະດັບອູ່ນຂຶ້ນຂອງໜ່ວຍໂລກບໍ່ໃຫ້ເກີນ 1,50 ອົງສາຊີ, ຈຳກັດປະລິມານອາຍແກຼດເຮືອນແກ້ວຈາກບັນດາການເຄື່ອນໄຫວຂອງມະນຸດໃຫ້ເທົ່າກັບລະດັບຊຶ່ງພືດ, ດິນ ແລະ ບັນດາມະຫາສະໝຸດສາມາດຮັບຮອງໄດ້ແບບທຳມະຊາດ, ໃນໄລະຍະ 5 ປີເທື່ອໜຶ່ງຕ້ອງພິຈາລະນາຄືນລະດັບການປະກອບສ່ວນຂອງບັນດາປະເທດໃຫ້ການຫລຸດຜ່ອນອາຍແກຼດເຮືອນແກ້ວເພື່ອໃຫ້ປະເທດຕ່າງໆສາມາດປະເຊີນໜ້າກັບບັນດາສິ່ງທ້າທາຍ, ບັນດາປະເທດຮັ່ງມີຊ່ວຍເຫຼືອປະເທດທຸກຍາກດ້ວຍວິທີສະໜອງບ້ວງການເງິນເພື່ອແນໃສ່ຊ່ວຍບັນດາປະເທດທຸກຍາກຮັບມືກັບການປ່ຽນແປງຂອງດິນຟ້າອາກາດ ແລະ ຫັນມານຳໃຊ້ພະລັງງານຜະລິດຄືນໃໝ່. ນອກຈາກນັ້ນ, ຝ່າຍຕ່າງໆຕ້ອງສ້າງ ແລະ ປະຕິບັດແຜນການຮັບມືກັບການປ່ຽນແປງຂອງດິນຟ້າອາກາດຂອງປະເທດຊາດ, ໃນນັ້ນໄດ້ຊີ້ແຈ້ງບັນດາບຸລິມະສິດໃນການຮັບມື, ໜູນຊ່ວຍທີ່ຈຳເປັນ ແລະ ແຜນການປະຕິບັດຢ່າງລະອຽດ. ໄປຄຽງຄູ່ກັນນັ້ນ, ຂໍ້ຕົກລົງກໍ່ວາງອອກບັນດາກົນໄກຖ່າຍທອດເຕັກໂນໂລຢີ ແລະ ເພີ່ມທະວີກຳລັງຄວາມສາມາດໃຫ້ແກ່ບັນດາປະເທດພວມພັດທະນາການຮັບມືກັບການປ່ຽນແປງຂອງດິນຟ້າອາກາດ, ໃນນັ້ນໄດ້ສົ່ງເສີມການຮ່ວມມື 2 ຝ່າຍ, ຫຼາຍຝ່າຍ, ພາກພື້ນເພື່ອຊຸກຍູ້ການປະຕິບັດບັນດາເນື້ອໃນຂອງຂໍ້ຕົກລົງ.
ໄລ່ຮອດຈຸດເວລານີ້, ມີກ່ວາ 100 ປະເທດໄດ້ໃຫ້ສັດຕະຍາບັນຂໍ້ຕົກລົງນີ້ແລ້ວ. ເປັນໜ້າສົນໃຈນັ້ນແມ່ນ, ຈີນ ແລະ ອາເມລິກາ - ເຊິ່ງແມ່ນ 2 ປະເທດມີລະດັບປ່ອຍອາຍແກຼດເຮືອນແກ້ວທົ່ວໂລກຫຼາຍທີ່ສຸດ, ເມື່ອເດືອນ 9 ຜ່ານມາກໍ່ໄດ້ຍືນສະເໜີເອກະສານໃຫ້ສັດຕະຍາບັນຂໍ້ຕົກລົງປາຣີ ຢ່າງເປັນທາງການ. ການກະທຳນີ້ໄດ້ສົ່ງຜົນກະທົບຢ່າງແຮງເຖິງຂໍ້ຕົກລົງໃຫ້ສັດຕະຍາບັນຂອງຫຼາຍປະເທດອື່ນອີກ, ຍ້ອນນີ້ເປັນຄັ້ງທຳອິດ, ປະເທດຕາງໜ້າໃຫ້ 2 ກຸ່ມປະເທດໄດ້ ແລະ ພວມພັດທະນາຢັ້ງຢືນຄວາມຕັດສິນໃຈຮັກສາໃຫ້ລະດັບອຸນຫະພູມຂອງໜ່ວຍໂລກເພີ່ມຂຶ້ນບໍ່ເກີນ 2 ອົງສາຊີ ໃນທ້າຍສະຕະວັດ.
ຫັນຄຳໝັ້ນສັນຍາເປັນການກະທຳ
ສິ່ງທ້າທາຍໃຫຍ່ສຸດເພື່ອໃຫ້ຂໍ້ຕົກລົງນີ້ມີປະສິດທິຜົນຢ່າງແທດຈິງ ນັ້ນແມ່ນບັນດາປະເທດປະຕິບັດຄຳໝັ້ນສັນຍາຂອງຕົນຄືແນວໃດ? ມີຫຼາຍຄຳເຫັນຖືວ່າ, ບັ້ນຮົບຕ້ານການປ່ຽນແປງຂອງດິນຟ້າອາກາດໃນປະຈຸບັນ ເຖິງວ່າມີການເຂົ້າຮ່ວມຂອງຫຼາຍປະເທດກໍ່ຕາມແຕ່ປັດໄຈຕັດສິນຊີ້ຂາດແມ່ນຂຶ້ນກັບບັນດາປະເທດປ່ອຍອາຍແກຼດເຮືອນແກ້ວ. ດັ່ງນັ້ນ, ເພື່ອຫຼີກລ້ຽງສະພາບການບັນລຸພຽງຄວາມເຫັນດີເຫັນພ້ອມດ້ານການເມືອງເທົ່ານັ້ນແຕ່ໃນສະພາບຕົວຈິງພັດຜັນຂະຫຍາຍຍາກ, ຄ້າຍຄືກັບສົນທິສັນຍາ Kyoto ກ່ຽວກັບການຫລຸດຜ່ອນອາຍແກຼດເຮືອນແກ້ວກ່ອນນັ້ນ, ກອງປະຊຸມ COP – 22 ຄັ້ງນີ້ໄດ້ເນັ້ນໜັກເຖິງເລື່ອງສືບຕໍ່ຫັນຂໍ້ກຳນົດໃນຂໍ້ຕົກລົງເປັນລະອຽດ. ຕາມນັ້ນແລ້ວ, ບັນດາຝ່າຍເຂົ້າຮ່ວມຕ້ອງສຸມໃສ່ເຂົາບັນຫາດ້ານເຕັກນິກ, ເພື່ອແນໃສ່ສ້າງຂໍ້ກຳນົດ, ລະບຽບການ, ແນະນຳການຜັນຂະຫຍາຍຂໍ້ຕົກລົງນີ້. ນອກຈາກນັ້ນ, ຈຸດໝາຍຕໍ່ໄປຂອງກອງປະຊຸມ COP – 22 ເປັນເຮັດແຈ້ງລະດັບປະກອບສ່ວນໃຫ້ແກ່ຂໍ້ຕົກລົງ ປາຣີ ສຳລັບບັນດາປະເທດພວມພັດທະນາ.
ການປ່ຽນແປງຂອງດິນຟ້າອາກາດແມ່ນບັນຫາເປັນຕາຍ, ມັນຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີຄວາມຕັດສິນໃຈ ແລະ ຄວາມມານະພະຍາຍາມຂອງທຸກໆປະເທດໃນໂລກໃນບັ້ນຮົບຮັບມື. ແຕ່ລະປະເທດກໍ່ມີເງື່ອນໄຂດ້ານພູມສາດ, ເສດຖະກິດ, ການເມືອງ, ສັງຄົມທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ດັ່ງນັ້ນຈະມີບັນດາວິທີແກ້ໄຂທີ່ແຕກຕ່າງກັນເພື່ອຮັບມືກັບການປ່ຽນແປງຂອງດິນຟ້າອາກາດ. ຖ້າຫາກບໍ່ເປັນເອກະພາບຕໍ່ວິທີແກ້ໄຂ ຈະບໍ່ສາມາດສ້າງກຳລັງແຮງສັງລວມໄດ້. ຂໍ້ຕົກລົງ ປາຣີ ແມ່ນເຄື່ອງມືເພື່ອໃຫ້ທຸກໆປະເທດເຂົ້າຮ່ວມພ້ອມກັນປະຕິບັດແນໃສ່ສ້າງກຳລັງແຮງສັງລວມ. ພາຍຫຼັງການປະລາໄຊຂອງສົນທິສັນຍາ Kyoto ເມື່ອປີ 1997 ແລະ ກອງປະຊຸມ COP 15 ຢູ່ ໂກແປນຮາແກນ, ປະເທດ ແດນມາດ ເມື່ອປີ 2009, ຮອດເວລາແລ້ວທີ່ທຸກໆປະເທດຕ້ອງຊອກຫາຄວາມເຫັນດີເຫັນພ້ອມກ່ຽວກັບວິທີການປະຕິບັດສັນຍາ ປາຣີ, ເພື່ອແນໃສ່ຊຸກຍູ້ວິວັດທະນາການຫລຸດຜ່ອນອາຍແກຼດເຮືອນແກ້ວ, ເລີ່ມດຳເນີນພາລະກິດແຫ່ງການປ້ອງກັນ, ຕ້ານ ການປ່ຽນແປງຂອງດິນຟ້າອາກາດໃນທົ່ວໂລກ.